Bentley's Byzantijnse ontwerp

De opdracht

Kardinaal Vaughan beloofde binnen tien jaar een kathedraal, maar had beperkte middelen. Zijn eigen pagina's vermelden drie vereisten: een breed, ononderbroken schip met het hoogaltaar als middelpunt, een structuur die eerst voltooid kon worden met decoratie die later zou volgen, en een gebouw dat niet zou wedijveren met de gotische grandeur van de abdij. Baksteen was veel goedkoper dan steen, en de kardinaal wilde een levend voorbeeld van dagelijkse koordienst in het centrum van het Rijk. Het resultaat was een kerk die zich richt op het vroegchristelijke Rome en Byzantium in plaats van middeleeuws Engeland.

De architect

John Francis Bentley werd geboren in Doncaster op 30 januari 1839 en werd opgeleid bij Londense bouw- en architectenbureaus. Hij werd katholiek in 1862 en nam de doopnaam Franciscus aan. Vaughan zag af van een wedstrijd en benoemde hem in juli 1894, hoewel zijn eerdere werk neogotisch was en niets erop wees dat hij Byzantijns zou bouwen. Bentley had vroeg in zijn carrière een wedstrijd verloren en deed nooit meer mee aan een andere. De pagina's van de kathedraal beschrijven hem als een ambachtsman die van kleur en fijne materialen hield, wat past bij een gebouw dat in marmer en mozaïek gehuld zou worden.

De reis door Italië

In november 1894 vertrok Bentley naar Italië met de opdracht van Vaughan. Hij bezocht Milaan, Pavia, Pisa, Napels en Rome, waar hij de barokke schaal van de Sint-Pieter afkeurde, en vervolgens Ravenna en Venetië. Een cholera-uitbraak weerhield hem ervan de Hagia Sophia in Constantinopel te bezoeken, dus baseerde hij zich op een in 1894 gepubliceerde studie van het gebouw. In maart 1895 was hij weer thuis. Tegen die tijd had hij besloten dat de vroegchristelijke stijl die Vaughan verkoos niet zou voldoen, en hij ontwikkelde zijn eigen versie van het Byzantijnse ontwerp.

Baksteen, steen en beton

In 1896 werd een formeel ontwerp goedgekeurd, een jaar nadat de eerste steen was gelegd. De strepen van rode baksteen en Portlandsteen ontleenden hun patroon aan de herenhuizen aan de nabijgelegen Ambrosden Avenue, en de keuze voor baksteen liet de kerk snel verrijzen. Bentley verzette zich tegen ijzer, dus zijn de koepels en gewelven van beton. Hij was van plan de lagere muren met marmer te bekleden en de hogere delen met mozaïek, een plan dat verklaart waarom de bovenste regionen vandaag de dag nog kaal baksteen zijn.

Lees verder: De onvoltooide koepels

Eén toren, niet twee

Bentley's oorspronkelijke plan voorzag in twee campaniles, en Vaughan weigerde. De enkele klokkentoren is volgens de kathedraal 284 voet hoog, is vanuit de hele stad te zien en heeft een lift naar een uitkijkgalerij. Uitgehouwen stenen adelaars omringen de top. Alfred Hitchcocks Foreign Correspondent uit 1940 bouwt zijn finale op de toren, en de kathedraal vermeldt dat Hitchcocks vrouw daar in 1927 werd gedoopt en gevormd. De toren is het herkenningspunt dat je de kathedraal laat onderscheiden van de Abbey, zelfs van veraf.

Een kathedraal op een gevangenis

De locatie was de voormalige Tothill Fields-gevangenis, in 1884 gekocht door kardinaal Manning, de voorganger van Vaughan, als acht hectare grond die al gedeeltelijk was bebouwd op een solide betonnen fundering. Bentley behield de fundering van de oude gevangenis, waardoor een gebouw van deze omvang een relatief kleine crypte heeft. Vaughan stierf in 1903, en de taak om de schuld af te lossen ging over op zijn opvolger, kardinaal Bourne. De schuld werd in april 1910 afgelost, en de kathedraal werd in de laatste dagen van juni van dat jaar ingewijd.

Voor wie dit niet is

Een volledig architectuuronderzoek valt buiten deze gids. Het behandelt de oorsprong van het ontwerp, niet elke kapel of mozaïek, en de eigen pagina's van de kathedraal gaan veel verder. Het gaat ook niet over de show zelf. De ticketsgids behandelt het boeken, en de gids over het onvoltooide interieur legt uit waar de projectie overheen speelt.