Ο βυζαντινός σχεδιασμός του Bentley

Η εντολή

Ο Καρδινάλιος Vaughan υποσχέθηκε έναν καθεδρικό ναό μέσα σε δέκα χρόνια, αλλά διέθετε περιορισμένα χρήματα. Οι δικές του σελίδες καταγράφουν τρεις απαιτήσεις: έναν ευρύχωρο, αδιάκοπο κεντρικό κλίτος με το κύριο θυσιαστήριο ως εστία, μια κατασκευή που θα μπορούσε να ολοκληρωθεί πρώτα με τη διακόσμηση να ακολουθεί, και ένα κτίριο που δεν θα ανταγωνιζόταν τη γοτθική μεγαλοπρέπεια του Αββαείου. Το τούβλο ήταν πολύ φθηνότερο από την πέτρα, και ο Καρδινάλιος ήθελε ένα ζωντανό παράδειγμα καθημερινής χορωδιακής λατρείας στο κέντρο της Αυτοκρατορίας. Το αποτέλεσμα ήταν ένας ναός που στρέφεται στην πρώιμη χριστιανική Ρώμη και το Βυζάντιο αντί για τη μεσαιωνική Αγγλία.

Ο αρχιτέκτονας

Ο John Francis Bentley γεννήθηκε στο Doncaster στις 30 Ιανουαρίου 1839 και εκπαιδεύτηκε σε οικοδομικές και αρχιτεκτονικές εταιρείες του Λονδίνου. Έγινε καθολικός το 1862, λαμβάνοντας το βαπτιστικό όνομα Francis. Ο Vaughan αρνήθηκε να προκηρύξει διαγωνισμό και τον διόρισε τον Ιούλιο του 1894, αν και το προηγούμενο έργο του ήταν νεογοτθικό και τίποτα σε αυτό δεν προμήνυε το Βυζάντιο. Ο Bentley είχε χάσει έναν διαγωνισμό νωρίς στην καριέρα του και δεν συμμετείχε ποτέ ξανά σε άλλον. Οι σελίδες του καθεδρικού ναού τον περιγράφουν ως τεχνίτη που αγαπούσε το χρώμα και τα εκλεκτά υλικά, κάτι που ταιριάζει σε ένα κτίριο προορισμένο να ντυθεί με μάρμαρο και ψηφιδωτό.

Η περιοδεία στην Ιταλία

Τον Νοέμβριο του 1894 ο Bentley ξεκίνησε για την Ιταλία με την εντολή του Vaughan. Επισκέφθηκε το Μιλάνο, την Παβία, την Πίζα, τη Νάπολη και τη Ρώμη, όπου δεν του άρεσε η μπαρόκ κλίμακα του Αγίου Πέτρου, και έπειτα τη Ραβέννα και τη Βενετία. Ένα ξέσπασμα χολέρας τον εμπόδισε να επισκεφθεί την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη, οπότε βασίστηκε σε μια μελέτη του κτηρίου που δημοσιεύτηκε το 1894. Επέστρεψε στο σπίτι τον Μάρτιο του 1895. Μέχρι τότε είχε αποφασίσει ότι ο πρώιμος χριστιανικός ρυθμός που προτιμούσε ο Vaughan δεν θα επαρκούσε, και στράφηκε προς τη δική του εκδοχή του βυζαντινού σχεδιασμού.

Τούβλο, πέτρα και σκυρόδεμα

Ένας επίσημος σχεδιασμός εγκρίθηκε το 1896, ένα χρόνο αφότου τέθηκε ο θεμέλιος λίθος. Οι ρίγες από κόκκινο τούβλο και πέτρα του Πόρτλαντ δανείστηκαν το μοτίβο τους από τις πολυκατοικίες της γειτονικής Ambrosden Avenue, και η επιλογή του τούβλου επέτρεψε στην εκκλησία να υψωθεί γρήγορα. Ο Bentley απέφυγε τον σίδηρο, γι' αυτό οι τρούλοι και οι θόλοι είναι από σκυρόδεμα. Σχεδίασε τα χαμηλότερα τείχη να επενδυθούν με μάρμαρο και τα ανώτερα τμήματα με ψηφιδωτό, ένα σχέδιο που εξηγεί το γυμνό τούβλο ψηλά σήμερα.

Διαβάστε στη συνέχεια: Οι ημιτελείς τρούλοι

Ένας πύργος, όχι δύο

Το αρχικό σχέδιο του Bentley προέβλεπε δύο καμπαναριά, και ο Vaughan αρνήθηκε. Ο μονός πύργος των καμπανών στέκει στα 284 πόδια σύμφωνα με τον καθεδρικό ναό, φαίνεται σε όλη την πόλη, και διαθέτει ανελκυστήρα προς ένα παρατηρητήριο. Σκαλιστοί πέτρινοι αετοί περιβάλλουν την κορυφή του. Το «Foreign Correspondent» του Alfred Hitchcock από το 1940 χτίζει το φινάλε του πάνω στον πύργο, και ο καθεδρικός ναός σημειώνει ότι η σύζυγος του Hitchcock βαπτίστηκε και χρίστηκε εκεί το 1927. Ο πύργος είναι το ορόσημο που σου υποδεικνύει τον καθεδρικό ναό από το Abbey, ακόμη και από μακριά.

Ένας καθεδρικός ναός πάνω σε μια φυλακή

Ο χώρος ήταν η πρώην φυλακή Tothill Fields, που αγοράστηκε το 1884 από τον Καρδινάλιο Manning, προκάτοχο του Vaughan, ως οκτώ στρέμματα γης ήδη εν μέρει οικοδομημένα πάνω σε στέρεα θεμελίωση από σκυρόδεμα. Ο Bentley διατήρησε τη θεμελίωση της παλιάς φυλακής, γι' αυτό ένα κτήριο αυτού του μεγέθους έχει σχετικά μικρή κρύπτη. Ο Vaughan πέθανε το 1903, και το έργο της εξόφλησης του χρέους πέρασε στον διάδοχό του, Καρδινάλιο Bourne. Το χρέος εξοφλήθηκε τον Απρίλιο του 1910, και ο καθεδρικός ναός καθαγιάστηκε τις τελευταίες ημέρες του Ιουνίου εκείνης της χρονιάς.

Σε ποιον δεν απευθύνεται

Μια πλήρης αρχιτεκτονική επισκόπηση ξεπερνά αυτόν τον οδηγό. Καλύπτει τις απαρχές του σχεδιασμού, όχι κάθε παρεκκλήσι ή ψηφιδωτό, και οι σελίδες του ίδιου του καθεδρικού ναού προχωρούν πολύ περισσότερο. Δεν αφορά επίσης την ίδια την παράσταση. Ο οδηγός εισιτηρίων καλύπτει την κράτηση, και ο οδηγός για το ημιτελές εσωτερικό εξηγεί πού προβάλλεται η προβολή.